De naam van Schouwen-Duiveland geeft het ontstaan van dit voormalige eiland weer. Ooit waren Schouwen en Duiveland twee eilanden, gescheiden door het water Gouwe. Ook het eiland Dreischor lag aan de Duivelandse kant.
Verzanding van de Gouwe en inpoldering van platen en schorren tot polders maakten Schouwen-Duiveland tot het gebied dat het nu is. Met de uitvoering van de Deltawerken kreeg Schouwen-Duiveland in 1965 de eerste vaste oeververbinding via de Grevelingendam. Tegelijkertijd werd de Zeelandbrug in gebruik genomen. Schouwen-Duiveland was niet langer een eiland.
Archeologische vondsten in de oude duinen bij Haamstede en Westerenban geven aan dat daar in de nieuwe steentijd (5.300 tot 2.000 voor Christus) al mensen woonden. Maar pas in de vroege middeleeuwen kwamen er nederzettingen die standhielden. Zo werd in de negende eeuw bij Burgh een ringwal aangelegd die nog herkenbaar in het landschap ligt.
De inwoners hebben eeuwenlang gevochten tegen het water. Dammen en dijken zorgden voor bescherming en landwinning die soms later weer verloren ging door stormvloeden. Vooral aan de zuidkust is veel verloren gegaan. Als eeuwenoude herinnering staat daar, niet ver van Burghsluis, de kerktoren van het verdronken dorp Koudekerke.
Schouwen-Duiveland heeft twee steden: Brouwershaven en Zierikzee. Brouwershaven werd een smalstad genoemd; zij had stadsrechten maar geen stem in de Staten van Zeeland. Brouwershaven dankte haar voorspoed aan de handel met Engeland en de Oostzee. Als haar verbinding met open water verzandt, is het gedaan met de gouden tijden. Nog eenmaal, in de negentiende eeuw, speelt Brouwershaven een rol van betekenis als tijdelijke overslaghaven voor Rotterdam. Daarna is de handelsrol voorbij.
Zierikzee kende een voorspoedige groei met als hoogtepunt de tweede helft van de veertiende eeuw. Aan het eind van die eeuw had de stad waarschijnlijk zo'n 5.500 inwoners, net zoveel als bijvoorbeeld Middelburg en Delft en meer dan Amsterdam en Rotterdam. De stad ontplooide veel macht zowel op bestuurlijk vlak als in de handel. Ook op maritiem gebied was Zierikzee vermaard. Vanaf de vijftiende eeuw ging het bergafwaarts. De Gouwe, vaarweg naar open water verzandde, de Westerschelde werd de verbindingsroute naar Vlaanderen, in plaats van de Oosterschelde en woedden branden, pestepidemieën en stormvloeden. De bouw van wat de hoogste toren van Nederland had moeten worden, de Sint Lievensmonstertoren werd gestaakt. In de zestiende eeuw was er nog een korte bloei maar de gouden eeuw die andere steden kenden, ging aan Zierikzee voorbij.
Schouwen-Duiveland was tot de uitvoering van de Deltawerken vooral een landbouwgebied. Met name de meekrap, die als grondstof diende voor rode verfstof, was een belangrijk exportproduct. Toen de rode kleur aan het eind van de negentiende eeuw goedkoper op kunstmatige wijze verkregen kon worden, was het snel gedaan met de meekrap.
Na de aanleg van de vaste oeververbindingen kon het toerisme zich volwaardig ontplooien. Tegenwoordig is de recreatie een van de belangrijkste economische peilers van deze gemeente.
