Klaar voor mijn Tweede Ronde .... Kustmarathon 2015

DINSDAG 6 OKTOBER | door: Ron Ploeg, Middelburg

Zaterdagmorgen, 3 oktober, klaar voor de dag, klaar voor de strijd….. klaar voor mijn Tweede Ronde. Vandaag ga ik voor de tweede keer deelnemen aan de Zeeuwse Kustmarathon, ‘’de mooiste en zwaarste” hardloopwedstrijd van Nederland. In Zeeland is inmiddels het eerste weekend van oktober, een begrip geworden op het gebied van sport en beweging. Op vrijdagavond start dit weekend traditiegetrouw met de 10km Ladiesrun in Zoutelande, gevolgd door de Light Kustrun (11km) van Domburg naar Zoutelande.
Ik zou er graag eens een kijkje nemen, om de sfeer te proeven en omdat er steeds meer mensen aan meedoen die ik ken. Maar ja, de volgende dag ga ik meedoen aan de 42km lange tocht van Burgh naar Zoutelande en dat vergt focus, concentratie en vooral rust….. althans voor mij dan. Ik denk dat daar waarschijnlijk wel het geheim in schuilt om deze marathon tot een goed einde te brengen. Naast een goede basisconditie is voldoende training in de voorliggende maanden essentieel. Maar even zo belangrijk is goede voeding, rust en focus. Mindset, noem ik dat laatste zelf altijd. Als ik 21km ga lopen, dan stel ik me in op 21km. Vraag me dan niet om daarna nog 1km te lopen….. want dat zit er dan niet meer in. En zo stel ik me deze zaterdagmorgen in op 42km….. en 195meter…. Met een gemiddelde van 6 minuten per kilometer, zal ik dan in Zoutelande finishen om 16:13. Vorig jaar was mijn tijd ook 4 uur en 13 minuten. Aangezien ik dit jaar toch wat minder fanatiek getraind heb, stel ik me dit jaar dezelfde eindtijd als doel. Overigens heb ik in april ook meegedaan aan de marathon van Zeeuws Vlaanderen, waarbij ik 4 uur en 10 minuten op het scorebord heb laten aantekenen. Mijn basis snelheid ligt blijkbaar rond de 10 km per uur.

Afijn, genoeg over inschattingen, verbeteringen en PR-e’tjes. Vandaag staat de 13e editie van het mooiste Zeeuwse Sportevenement op het programma en ik ben trots dat ik daar weer aan deel mag nemen! Nu is vooral ‘’genieten” de juiste mindset voor deze prachtige marathon. Aan het weer zal het in ieder geval niet liggen, want zelfs dat schijnt de organisatie te kunnen regelen.
Het is prachtig weer, windstil, zonnig met een aangenaam temperatuurtje. Goed om te hardlopen en evenzo heerlijk voor de toeschouwers. Om 12uur klinkt het startschot en we zijn los. Het eerste stuk(je) loop ik met vriend en hardloopmaatje Sergio over de Hogeweg, maar al voor het wildrooster scheiden onze wegen. Sergio loopt nu eenmaal harder dan ik. En ook dat…. is een wijze les….: “Loop je eigen tempo, anders loop je jezelf leeg”.

  

Heerlijk, ik geniet van het eerste stuk strand en alle mensen die ons aanmoedigen. Steeds meer drones boven onze hoofden leggen nauwkeurig onze bewegingen vast, echt geweldig om te zien! Na 10 km passeren we Neeltje Jans, ik voel me goed, ik voel me prima. Hier-en-daar maak ik een praatje, lachen en grappen we wat. De sfeer onder de hardlopers is opperbest, eigenlijk altijd….. is mijn ervaring. Ik vraag me af waarom ze in andere sporten daar toch vaak zoveel moeite mee hebben. En zo denk ik over veel dingen na tijdens het hardlopen. Mijn gezin, mijn bezigheden, ‘’mijn leventje”…… Voor mij blijft hardlopen toch nog altijd een vorm van meditatie. Dit klinkt zweverig, maar zo bedoel ik het niet. Noem het “Runnershigh”, “een adrenaline kick” of wat-dan-ook. Bewegen, hardlopen in het bijzonder, is zo ontzettend goed voor een mens. Het is het beste medicijn tegen persoonlijke ongemakken, het levert je uiteindelijk meer energie op dan dat het je kost! Natuurlijk hoeven we niet allemaal een marathon te lopen, daar gaat het niet om. Het gaat er om dat je beweegt en je gezondheid op peil houdt; ieder op zijn of haar niveau.

Bij de Banjaard, 16km, staan mijn ouders, mijn broer, schoonzus en mijn allerliefste gezin. Dat geeft een enorme boost. Ik grijp een flesje water mee en mijn zoon Merlijn rent een stukje mee. Ik voel me altijd een beetje schuldig, omdat de interactie zo kort is. Deze mensen komen speciaal voor jou, je groet ze en rent ze vervolgens voorbij! Ik vervolg mijn weg en voel me nog altijd kipfit. Bij 19km draai ik, onder opzwepend tromgeroffel, het strand op door een haag van toeschouwers. Ook daar staan weer veel bekenden van mij, waaronder vier vrienden die vanaf dit punt mee zullen fietsen om mij steeds van flesjes water te kunnen voorzien.

  

Maar uiteraard wacht nu eerst nog 7km strand. Waar veel mensen bij de Kustmarathon altijd weer de grootste uitdaging zien in hardlopen over het strand, vind ik het juist altijd een verademing om op zand te lopen. Nee, ik ben natuurlijk ook geen fan van het-ploegen-door-het-mulle-zand…. Maar eenmaal het harde zand bereikt te hebben, vind ik hardlopen over het strand toch altijd weer een fijne bezigheid. Ik passeer het 21km punt exact op 2uur (netto 1:59) en lig dus op schema. Vier minuten sneller dan vorig jaar. Negen minuten langzamer dan mijn strandloop-prestatie van een maand geleden. Maar toen was ik na 21km klaar en dat is precies wat ik bedoel met die mindset, nu moeten we er nog eens 21km en daar heb ik me op ingesteld. Op 25km passeer ik dan ook een bekende van mij. Normaal gesproken is hij op de 21km altijd veel sneller is dan ik. Het is zijn eerste Kustmarathon; hij heeft het zwaar en “ziet zwarte sneeuw”. Hij verteld mij dat hij niet verwacht had dat hij nu al zo zou inzakken. Niet dat ik het niet zwaar heb natuurlijk, maar mijn vervalpunt heb ik in ieder geval nog zeker niet bereikt.

Bij Oostkapelle het strand af en nog een klein stukje het bos in. Daar staat mijn waterdraag-kwartet weer klaar om mij van een flesje water te voorzien. Gulzig pak ik het aan, neem nog een gelletje en vervolg mijn tocht. De Manteling met zijn grillige verloop eist nu ook bij mij z’n tol. Het wordt zwaarder en een pijn in mijn linker schouder begint op te spelen. Al hardlopend probeer mijn linkerarm omhoog te bewegen en met mijn rechterarm te pakken. Dat gaat moeizaam, maar helpt wel. Tsja, zo zie je maar, hier had ik natuurlijk ook geen rekening mee gehouden, pijn in de arm…..bij een hardloopwedstrijd. Met nog zo’n 14km te gaan, lijkt Zoutelande dan ineens heel ver weg. Gelukkig krijg ik weer steeds water aangereikt….. niet te veel aan die arm denken en gewoon blijven doorlopen. Mijn benen en voeten voelen uitstekend en daar moet ik het uiteindelijk van hebben, op je armen loop je immers niet hard! Op het duinpad tussen Domburg en Westkapelle begin ik me weer te herstellen en ter hoogte van de vuurtoren krijg ik weer praatjes. Mijn vrienden kunnen dan inmiddels naast mij fietsen. We kletsen wat en ik vertel ze nog eens hoe goed hardlopen voor je ego kan zijn. Alle vrouwen scanderen immers je naam, leg ik ze uit….. En precies op dat moment gebeurt dat dan ook “Hup Ron! Hup Ron! Hup Ron!”
Met een ‘big smile’ begin ik aan de laatste 5 kilometer.

Met nog de laatste paar hoge duinen voor de boeg, hoor ik iemand in het publiek zeggen. “Oh kijk, die man is gevallen…..” Ik kijk om me heen, maar blijkbaar bedoelen ze mij. Ik kijk omlaag, en zie dat mijn shirt en deelnamenummer al aardig rood beginnen te kleuren.
Een bloedneus, zo blijkt….. maar het lijkt veel ernstiger dan dat het voelt. Van een medehardloper krijg ik een sponsje aangereikt zodat ik het bloeden kan stoppen. Met in mijn rechterhand een-sponsje-tegen-mijn-bloedneus en mijn linkerarm bungelend-naast-mijn-lichaam overwin ik de laatste hoge duintoppen. Nog even het strand op en dan is de muziek van Zoutelande al duidelijk te horen. Op de dijk, tijdens de laatste kilometer, poseer ik nog even voor mijn fotograferende vader. De bocht om, de Langstraat in. Onder luid gejuich met nog flinke passen in de benen, bereik ik de finish om 16:13. Netto tijd: 4:12:17. Ruim één hele minuut sneller dan de vorige keer! Blijkbaar is mijn gemiddelde snelheid toch echt 10 km per uur.

   

   

       

Lees ook één van onze andere blogverhalen