Vraag een Nederlander naar iets typisch Zeeuws en waarschijnlijk krijg je ‘boterbabbelaar' als antwoord. De blikjes met Zeeuwse stadsgezichten of klederdrachten zijn dan ook wereldberoemd.
Maar Zeeland heeft veel meer te bieden dan de heerlijke boterbabbelaars of smakelijke bolussen - nu we het toch over zoete lekkernijen hebben. Er zijn natuurlijk de zilte zaligheden als oesters, mosselen en de Oosterscheldekreeft. Al dat heerlijks wordt, afhankelijk van het seizoen, dagelijks uit het Zeeuwse water gevist. Een bezoekje aan de vismijn in Breskens of Colijnsplaat is altijd de moeite waard.
Zoek je iets anders dan de zilte Zeeuwse streekproducten, dan kun je eens naar het ringrijden op Walcheren gaan. Ongezadelde Zeeuwse trekpaarden galopperen (draf is verboden) over een smalle, met zandbestrooide baan van 36 meter. De ruiter moet met zijn lans een ring van 38 mm doorsnede weten te steken. Deze hangt halverwege boven de baan. In de loop van de wedstrijd kan die ring steeds kleiner worden. En als de winnaar bekend is, wordt deze gejonast door de andere ruiters.
Op enkele plaatsen in Zeeland kun je nog een vrouw in klederdracht tegenkomen. De Zeeuwse dracht is behoorlijk bewerkelijk om aan te trekken en past echt niet meer bij de hectiek van deze tijd. Maar streekdrachtverenigingen houden de kennis over deze kleding paraat. Op braderieën, visserijfeesten en andere evenementen laten zij zien hoe vrouwen, mannen en kinderen vroeger gekleed gingen. En dat kan soms van dorp tot dorp verschillen.
Maar typisch Zeeuws is vooral toch het weidse uitzicht over de vlakke akkers waar een dijk de grens aangeeft. De hoge populieren accentueren de horizontale lijnen. En als je dan een veld met bloeiend blauw vlaszaad ziet, en een wei met een Zeeuws trekpaard dat zich schuurt tegen een knotwilg, dan heb je het Zeeuwse plaatje compleet.
