Saeftinghe

Bezoek aan Het Verdronken Land van Saeftinghe

Laveren tussen slikken en schorren. Springen over kreken van de ene graskant naar de andere. Blijven steken in de modder en af en toe ons evenwicht verliezen. En ondertussen genieten van het natuurschoon. Een bezoek aan het Verdronken Land van Saeftinghe met het gezin is een onvergetelijke belevenis.

Google wist ons op voorhand te vertellen dat het om een natuurgebied gaat in Zeeuws-Vlaanderen waar er al eeuwen een continue machtsspel bezig is tussen mens en natuur. En effectief, de Noordzee heeft daar al heel wat dorpen, waaronder het dorp Saeftinghe, teruggenomen. Saeftinghe is dus verdronken. Vandaar de naam.

De auto parkeren we bij het bezoekerscentrum in Nieuw-Namen. ‘Nieuw’ inderdaad; want het dorp Namen is ook verdronken. Niet alleen is dit een perfecte plek om de verkenning van de omgeving te starten, maar het is ook een ideaal schuiloord tijdens de hevige regenbui die ons bij aankomst verwelkomde.

Saeftinghe

Natuurgebied

In de kleine tentoonstellingsruimte kom je niet alleen te weten welke vogels er in het natuurgebied leven, maar ook hoe dit deel van Nederland in de loop der tijden evolueerde. In korte luisterfragmenten hoor je ook een boer, een molenaar en een soldaat gebruik of misbruik maakten van het water, de dijk of de vruchtbare gebieden. Heel interessant.

We hadden geluk. Eenmaal buiten was de regenbui overgewaaid en kon de echte verkenning van start gaan. We stelden ons wel nog de vraag of het niet wat overdreven was om een laarzenspoelruimte te voorzien. Wisten wij beter? Hier kwamen we snel genoeg achter. 

Saeftinghe

Weids uitzicht

Aan de start van de wandeling, werden we al in het ootje genomen. Onderaan de dijk zagen we nog niets van het verdronken land. Vreemd. Maar eenmaal de dijk opgeklommen, viel zonder uitzondering een ieders mond open van verbazing en verwondering. Wat een weids uitzicht. Wat een vreemde vlakte. We zagen niet het verwachte water, geen stroom en geen rivier. Het lijkt eerder op een uitgestrekte weide met hier en daar een plas(je) water. Er stonden warempel koeien te grazen. We dachten dat het makkelijke wandeling zou worden. Ahum. Hadden we dat even mis. 

Vol moed – of noem het overmoed – daalden we de andere kant van de dijk af en begonnen we aan het Plankierpad en het Ruige Laarzenpad. Het avontuur kon beginnen in het grootste brakwater getijdengebied van Europa.

Saeftinghe

Modder

De dame achter de kassa in het bezoekerscentrum had ons nog zo gewaarschuwd. Het hemelwater van de voorbije dagen was lang niet allemaal weggetrokken. Het zou niet simpel worden. We geloofden dit best, maar wisten niet wat we ons hierbij moesten voorstellen. We zouden het snel genoeg aan de lijve ondervinden. Het werd laveren tussen de slikken en schorren. We sprongen over kreken van de ene graskant naar de andere. We bleven steken in de modder en verloren af en toe ons evenwicht. We haalden opgelucht adem als we hier en daar een oversteek konden maken via een aangelegd bruggetje.

En ja, we werden vuil en modderig. En nee, die regenlaarzen waren geen overbodige luxe. En ja, die reservekleding konden we na de wandeling wel gebruiken. Wat een plezier! We genoten het meest van de stilte, de natuur, de gezonde zeelucht en van het zicht van overvliegende ganzen.

Saeftinghe

Excursie met gids

Wij bewandelden de twee permanent toegankelijk uitgestippelde paden. Er zijn ook wandelingen onder begeleiding van een gids die veel verder tussen de slikken en de schorren gaan. De gids dompelt je onder in de natuur en de geschiedenis van het gebied. Deze wandelingen gaan zelfs tot het gebied dat bij vloed steeds weer overstroomt. In ons gezelschap zaten een paar kinderen onder de 10 jaar oud. Daarom waren deze excursies geen optie. We zullen nog eens terug moeten komen.

Dit artikel verscheen eerder op de blog Eskonpeupejer.com 

Gerelateerde tags: