Eindeloos Eiland, gekleurde stenen van vroeger en van nu

Eindeloos Eiland, eindeloos veel dijken en eindeloos veel water, eindeloos en toch allemaal bereikbaar en heel dichtbij. Gekleurde stenen van vroeger en van nu.

Vandaag fiets ik over de Wantusweg richting de “Wanteskuup”.

Bovenop de Westzeedijk staat een informatie huisje, aangekomen bij deze uitkijkpost tuur ik over de Oosterschelde. Het water heeft eindeloos veel kleuren, geschilderd door de wolken en door de verschillende dieptes die door eb nu langzaam zichtbaar worden.

Op het informatiebord naast het huisje staat een omgevingskaartje met een oude en een nieuwe kaart over elkaar heen, je ziet hier dat de oude inlaagdijken in de Oosterschelde zijn verdwenen, bij laag water komt er nog altijd een stukje oude dijk als strekdam te voorschijn.

Het is moeilijk lezen want de gure oostenwind bezorgd me tranen.. er is verder niemand in de buurt dus gun ik de wind dit pleziertje en wandel met natte ogen via een hek de dijk over en via het talud naar beneden.

De glooiing is hier bekleed met verschillende soorten stenen, nieuwe moderne betonzuilen en onderaan in de kreukelberm liggen basaltblokken en de oude Doornikse en Vilvoordse stenen. Ik stap een beetje onhandig over allerlei glibberige groene en bruine zeewieren maar komt met een paar vreemde bewegingen toch heelhuids beneden.

Als ik onderaan bij het water sta zie ik allerlei kleinere stenen in verschillende kleuren en vormen, doordat ze samen met de golven heen en weer zijn gerold hebben sommige mooi gladde rondingen gekregen. Deze “puinstenen” werden vroeger vaak gebruikt als ondergrond of als opvulling tussen de grotere stenen, nu is gietasfalt de veiligste oplossing.

Zoekend naar de mooiste steen wandel ik buitendijks langs de Wanteskuup. Deze inlaag, vernoemd naar J. Wante een boer uit de omgeving, is in 1785 ingepolderd en werd toen als put voor kleiwinning ten behoeve van dijkherstel gebruikt. Begin 1900 was er een dijkval, de Oosterschelde nam het land weer terug en door het afkalven van het grasland kwamen er volgens de eilandverhalen bijzondere mysterieuze middeleeuwse ruïnes en resten van bewoning tevoorschijn, later is de dijk hersteld en zijn de archeologische resten na opmetingen van het fundament weer onderwater verdwenen.

Zouden hier ook nog middeleeuwse stenen te vinden zijn en liggen hier in deze inlaag de resten van een Noord-Bevelands Kasteeltje? .. Ik schrik van een paar opvliegende scholeksters en probeer hun luidruchtige roep door de lucht te volgen.. de tranen springen in m’n ogen, de gure wind heeft me weer gevonden. Ik loop binnendijks terug, in gedachte langs het kleine Kasteeltje gebouwd van grote kloostermoppen, boven op de dijk wacht mijn stalen ros.

Wil je ook eindeloos genieten op Noord-Beveland? Volg de blog van Marten Klop. Lees zijn vorige blog of de volgende blog