Eindeloos Eiland, vol met trekvogels

Eindeloos Eiland, eindeloos veel dijken en eindeloos veel water, eindeloos en toch allemaal bereikbaar en heel dichtbij.

Als in september de meeste toeristen weer vertrokken zijn komen de volgende reizigers er al weer aan: de trekvogels. In deze tijd van het jaar bezoeken zij in groten getale ons eindeloos eiland om hier wat uit te rusten en goed te eten om weer klaar te zijn voor de volgende reis.

Er waait vanmiddag een warme, zachte nazomerwind en de wolken vertellen dat het zo gaat regenen. Ik kom aan bij het nieuwe informatiepunt op de Keihoogte bij Wissenkerke waar je op een “eindelooseiland” bankje kunt uitrusten of informatie kan bijtanken.

Hier aan de andere kant van de dijk is een vogelkijkhut. Ik neem de stenen trap de dijk op om daar een kijkje te nemen. In de inlaag ligt een mooi stukje natuurgebied met in het midden een grote plas zout kwelwater.

Ik loop over een graspadje langs prachtige voedselrijke bosjes met vuurrode rozenbottels en zacht oranje duindoornbesjes. De kijkhut is niet direct zichtbaar maar als ik aan het einde naar rechts loop zie ik ineens toch een leuk klein huisje met natuurlijke begroeiing.

Het begint te spetteren dus ik ga gauw naar binnen en open daar een kijkluikje. In zie ik een plas water met eindeloos veel vogels. Als ik door mijn verrekijker de plas verder verken, zie ik dat deze watervogels allemaal op een andere manier hun middag besteden; ze lijken wel op echte toeristen.

Er staan een paar kieviten met hun snavel tussen hun veren een beetje in te dommelen, een koppeltje meerkoeten spettert samen wat aan de rand van de plas en een groepje eidereenden komt uit de lucht en glijden zo het water in. De meeuwen die het zandeilandje in het midden hebben bezet kletsen en schateren, het lijkt net of dat ze iemand aan het uitlachen zijn.

Ik kijk verder en zie daar een mooie witte lepelaar, deze is duidelijk herkenbaar aan de lange unieke lepelvormige snavel met een oranjegeel uiteinde. Het ziet er bijzonder maar ook een beetje raar uit. Zouden de meeuwen daar zo om lachen?

Met een glimlach en deze gedachte wandel ik terug naar mijn fiets.

Wil je ook eindeloos genieten op Noord-Beveland? Volg deze blog van Marten Klop en lees hier zijn vorige blog. Of lees hier de volgende blog.