Gastvrijheid

‘Zodra je met je vijanden kunt gaan dollen dan zijn het eigenlijk je vijanden niet meer’. Als mensen zichzelf opdringen in jouw huis is het niet leuk, maar zodra je het, om wat voor reden dan ook, zelf leuk vindt dat ze komen dan is dat ‘andere Kuchen’, ehh andere koek. De één heeft daar grote moeite mee, een ander is relaxter.

Op Walcheren, en vooral bij Middelburgers, hoor je vaak de grap: ‘Wat zijn de twee sterkste punten van Vlissingen?’ Het antwoord (haha) is dan:’ Eén: de Boulevard en Twee: De weg naar Middelburg.’ Punt twee telt niet meer, maar komt nog steeds op gepaste momenten voorbij. De Vlissingse Boulevard heeft nog steeds voor iedereen die er ooit was een niet te weerstane aantrekkingskracht. De rakelings voorbij varende zeeschepen en het flaneer/badstrand.

In Vlissingen is er decennia lang iemand geweest die de rol van de prominent aanwezige bunker ter discussie wilde stellen. Al die tijd zag die persoon het als taak er een tekst leesbaar op te houden. Die tekst was niet haatdragend, maar opbouwend, alleen de taal was aanvechtbaar. Maar daar konden we hier eigenlijk wel om lachen. Achteraf gezien heeft die tekst op die plaats misschien wel een belangrijke, positieve brug geslagen. De gemeente Vlissingen heeft bij mijn weten nooit een poging gedaan om ‘Zimmer Frei’ te verwijderen.

Natuurlijk werden buitenlandse gasten in Zeeland aanvankelijk vooral om economische redenen verwelkomd, maar daaruit ontstonden waardevolle vriendschappen. De wereld werd sowieso kleiner en Zeeland mondialer. Terugkijkend is dat is eigenlijk best bijzonder. De eenvoudige boeren bevolking, het merendeel in de vorige eeuw, tot 1970, was erg op zichzelf en kon maar moeilijk wennen aan ‘vreemde snoeshanen’.

Ik kom van het dorp Serooskerke en vier van mijn oude schoolvriendjes zijn getrouwd met een Duitse schone en werken en wonen al jaren in een gastvrij Duitsland.

Bert van Leerdam

 

FOTO: De bunker op de Boulevard in Vlissingen