Monumenten van de zee

Eindeloos Eiland, eindeloos veel dijken, eindeloos veel water, eindeloos en toch allemaal bereikbaar en heel dichtbij.

Via de Havenstraat fiets ik Colijnsplaat binnen. Bij “Colijn” denk ik altijd meteen aan de oude vissershaven. En de monumenten die vertellen over de bewoners die hier leefden met de gevaren van de zee. Als ik voor het oude gerechtsgebouw stop, kijk ik naar beneden de Voorstraat in. Gekleurde blaadjes dwarrelen als feestelijke confetti uit de oude lindebomen. Ik ruik de herfst.

Colijnsplaat

Bijzonder monument

Rechts naast het gebouw staan nog twee coupures en een bijzonder monument. Ik ken het verhaal van opa. ‘Het is 1 februari 1953. Storm en hoge golven, vloedplanken, nat, koud, zout en pikkedonker. Op m’n klompen. Houen jongens!’

De Voorstraat loopt door naar de Oude Haven. Ik volg deze weg richting een prachtige replica van een Romeinse tempel. Dit is niet wat je hier verwacht, maar de visserij heeft naast vis ook een stukje geschiedenis in haar netten gevangen. De Romeinse godin Nehalennia kwam als zeemeermin voor de kust van Colijnsplaat tevoorschijn en verraste iedereen met haar prachtige altaren.

Aalscholver Colijnsplaat

Visvangst

Voorspoed en bescherming tegen de gevaren van de zee is waar de bewoners van ons eindeloos eiland blijkbaar al veel langer om vroegen. Via het fietspad rijd ik verder over de dijk richting de huidige haven. Eind jaren 70 is ter bescherming van het dorp de oude haven gedempt en met een hoge dijk afgesloten van de zee. Hier lagen vroeger de vissersschepen. Sinds kort staan er grote graafmachines. Nieuwe plannen geven het water weer haar plekje terug.

Als ik bij de vismijn aan kom, zie ik een paar stalen garnalenkotters aan de kade. Grote sleepnetten hangen aan de mast te drogen. Op een hoge houten steigerpaal staat een aalscholver met zijn vleugels wijd te wachten. Niet omdat hij blij is dat ik eraan kom, maar ook deze visser laat na zijn visvangst in de wind zijn veren drogen.

Oesters aan de kade

Oesters

Ik zet mijn fiets tegen de steiger en wandel langs grote hopen met gekleurde sleepnetten en roestige kettingen richting de kop van de haven. Aan de overkant van de haven zie ik het standbeeld van Johannes de Rijke. Deze waterbouwer uit Colijnsplaat is door zijn werk in Japan heel erg beroemd geworden. Hierdoor komen er steeds meer gasten uit Japan naar zijn geboortedorp kijken.

Ik hoor het gezellige getik van de touwen en kabels aan de masten van de boten. Ik geniet van de mooie groen grijze kleuren van het water in de haven. Als ik naar beneden kijk, zie ik onderaan de kade grote trossen met oesters. Ze groeien overal en het lijkt of er steeds meer komen. Het zijn Japanse oesters. Ik denk dat ze ook voor Johannes komen.

Meer weten?

Wil je ook eindeloos genieten? Breng dan ook eens een bezoek aan deze pagina over Noord-Beveland. Bekijk alle routes op het eiland.

Volg de blog van Marten Klop. Lees ook zijn vorige blog of zijn volgende blog.