Zeehond

Het strandseizoen is weer begonnen en wat worden wij daar blij van. "Kijk mam, een echte zeehond!" Een blonde krullenbol van een jaar of vijf pakt de hand van haar moeder stevig vast en wijst enthousiast naar iets zwarts in het water. Ik meen een kleine teleurstelling op haar gezicht te zien als mijn hond met een gele tennisbal in zijn bek het water uit komt, om vervolgens dat balletje voor mijn voeten neer te leggen, netjes gaat zitten en mij met een haast smekende blik vraagt om toch alsjeblieft nog één keer die bal in het water te gooien.

 

"Dit is Joey," zeg ik lachend tegen de kleuter. "En hij lijkt wel een beetje op een zeehond hè?! Maar weet je dat er een eindje verderop echte zeehonden zijn? Als je nog een klein stukje doorloopt, kun je ze zien. Ze zijn er elke dag en liggen hier in de vluchthaven op de vlonders te zonnen. Soms spelen ze ook met elkaar in het water en ze zijn heel erg nieuwsgierig." Haar blauwgrijze ogen worden steeds groter en nog voordat ik haar gedag kan zeggen, sleurt ze haar moeder al mee in de richting van de vlonders.

Ik roep Joey bij me en al mijmerend wandelen we verder richting het grote strand van de Neeltje Jans. Onze favoriete plek. Waar het 's morgens vroeg zo heerlijk rustig is. Waar we een schitterende zonsopkomst kunnen zien. Waar we samen struinen door de duinen, de meeuwen horen schreeuwen en lopen over het eindeloos lijkende strand naar de zee. Waar het tij altijd keert. Van eb naar vloed. In de verte hoor ik een meisje roepen: "Kijk mam, een echte zeehond!" Het strandseizoen is weer begonnen. Het leven in Zeeland is goed…

Gerelateerde tags: